Η Ν.Δ. στην εποχή των Γιορκ και των Λάνκαστερ..

Αυτό που βλέπετε να συμβαίνει σήμερα στη Ν.Δ. εν όψει διαδοχής (και δυσκολεύεστε να το πιστέψετε) είναι αυτό που συνέβαινε και επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, αλλά δεν το βλέπατε. Είναι η ίδια απουσία εκείνη που βυθίζει σήμερα την ηττημένη Ν.Δ. σε κρίση, με εκείνη που καταδίκασε σε στασιμότητα την περιλάλητη Νέα Διακυβέρνηση. Το αδιανόητο για την ανευθυνότητα του «Εγώ στις 8 Νοεμβρίου θα έχω φύγει» δεν διαφέρει επί της ουσίας από το στερεότυπο και εξίσου ανεύθυνο «Βρείτε τα μεταξύ σας», στο οποίο κατέληγε ο τέως πρωθυπουργός όποτε ανέκυπτε εσωτερικό πρόβλημα στην κυβέρνησή του.
Ενόσω ο Κώστας Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός, απορούσα πώς ήταν δυνατόν οι δικοί του να μη συνειδητοποιούν τις ευθύνες που τον βάρυναν, κυρίως για την αβελτηρία στη διαχείριση των σκανδάλων, αλλά πάντα να φταίει κάποιος άλλος και ο ίδιος να μένει, ως συνήθως, άσπιλος! Ηταν, λ.χ., ο Γ. Βουλγαράκης εκείνος που πρόδωσε την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Η ανοχή του πρωθυπουργού προς το αποτέλεσμα της δικής του εσφαλμένης κρίσης ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για τους πιστούς του.
Τώρα, βλέποντας το επίπεδο στο οποίο διεξάγεται η διαμάχη για τη διαδοχή του, η απορία μου έχει πλέον ξεπερασθεί. Διότι όταν παρακολουθώ τους «φερόμενους υποψηφίους» (κατά την τρέχουσα διατύπωση) ή «ενδιαφερόμενους» (κατά τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής) να συζητούν την εκλογή νέου προέδρου, με τη διαδικασία εκλογής υπό διαπραγμάτευση, με μόνο γνώμονα το συμφέρον της κάθε υποψηφιότητας και αδιαφορώντας για το καταστατικό του κόμματος, καταλαβαίνω την επιεική στάση τους απέναντι στην πολλές φορές εμφανή ανεπάρκεια του Κ. Καραμανλή: Η εξουσία ήταν γι’ αυτούς αυτοσκοπός και θα ανέχονταν πολλά από εκείνον που μπορούσε να την εξασφαλίσει.
Για να συνοψίσω το πρόβλημα που παρουσιάζει σήμερα η Ν.Δ., υπό το φως μάλιστα της κυβερνητικής αποτυχίας της, θα χρησιμοποιούσα δύο λέξεις, τις οποίες εισήγαγε ο απελθών πρωθυπουργός στην πολιτική συζήτηση: Πολιτικός πολιτισμός. Αλλά όπως η ηθική στάση στην πολιτική ζωή δεν ταυτίζεται με την ηθικολογία, έτσι και η επίκληση του πολιτικού πολιτισμού δεν αρκεί από μόνη της. Το περιεχόμενο του όρου το έδωσε εν τέλει η ίδια η διακυβέρνηση με το ύφος και τα πεπραγμένα της, με την εγκατάλειψη των μεταρρυθμιστικών στόχων, με την προτεραιότητα που δινόταν πάντα στο πολιτικό κόστος έναντι οποιασδήποτε προσπάθειας να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, στο τέλος ακόμη και με το λόγο για τον οποίο ζήτησε την επανεκλογή της.
Αν όμως, η διακυβέρνηση της χώρας από την Κεντροδεξιά κατέληξε –για να θυμηθούμε τον Ντισραέλι– σε «οργανωμένη υποκρισία», η παράταξη χωρίς την εξουσία έχει περιέλθει πλέον στο στάδιο της «ανοργάνωτης υποκρισίας». Με τον πολιτικό πολιτισμό της εξουσίας ως αυτοσκοπό, δεν εκπλήσσομαι που η κατάσταση σήμερα στη Ν.Δ. δικαιώνει πλήρως όσους χρησιμοποιούν το όρο «βαρώνος» για να περιγράψουν τους ισχυρούς παράγοντες της παράταξης. Οι όροι υπό τους οποίους προετοιμάζεται η Ν.Δ. για την επόμενη φάση της ιστορίας της είναι μεσαιωνικοί και θυμίζουν τους δυναστειακούς πολέμους των Γιόρκ με τους Λάνκαστερ, ενώ μάλιστα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να διανύει περίοδο Πεφωτισμένης Δεσποτείας..
Υποθήκες
«Η Ν.Δ. συνετρίβη επειδή έχασε το ηθικό πλεονέκτημα έναντι του ΠΑΣΟΚ […] Τώρα θα πρέπει η ίδια η Ν.Δ. να δείξει ότι μπορεί να φέρει πίσω την ηθική στην πολιτική ζωή». Εύστοχη η διαπίστωση του αιτίου της ήττας, ωραία η παραίνεση για την αποκατάσταση της ηθικής. Αποκτούν δε πρόσθετο βάρος, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι πρόκειται για θέσεις που εξέφρασε ο… Γιάννης Κεφαλογιάννης! (Καλά, δεν έχει συναίσθηση της κατάστασης του ο άνθρωπος;)
Κάτι το ωραίο
Ηταν οπωσδήποτε η γραφικότερη στιγμή των έως τώρα διεργασιών για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Ν.Δ. Εννοώ την επίσκεψη, την περασμένη Παρασκευή, του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο γραφείο του Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλου. Ο λεγόμενος Βαγγέλας σιωπηλός και αμήχανος, βυθισμένος σε έναν καναπέ. Απέναντι του, να του κάνει κήρυγμα, με το δάχτυλο προτεταμένο ο «δεν κλέψαμε», σε στάση και ύφος που παρέπεμπε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή – υπήρχε μάλιστα και μια φωτογραφία του αειμνήστου σε περίοπτη θέση στο φόντο. Ολα αυτά δε σε σαλονάκι Chesterfield και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες…
Η πίστη σώζει
Διαβάζω μανιωδώς (μην τρομάξετε…) τις αναλύσεις στον «Ριζοσπάστη» για το αποτέλεσμα των εκλογών, όπου ως γνωστόν το κόμμα που αντιπροσωπεύει κατ’ αποκλειστικότητα τα συμφέροντα του λαού σημείωσε υποχώρηση κατά μία εκατοστιαία μονάδα. Σελίδες επί σελίδων, στις οποίες, ωστόσο, πουθενά δεν θίγεται η ουσία του προβλήματος τους: Οτι, δηλαδή, δεν γίνεται να πείσεις τον κόσμο να πιστέψει στον κομμουνισμό, όταν έχουν περάσει μόλις είκοσι χρόνια από την πλήρη κατάρρευσή του στην Ευρώπη. Αντιθέτως, οι αναλύσεις καταλήγουν πάντα σε μονότονες επισημάνσεις για «πιο υψηλό επίπεδο στράτευσης» και άλλα παρόμοια. Υπό μίαν έννοια, η στάση αυτή είναι συγκινητική, διότι ισοδυναμεί με το εξής: Σκοπός του ΚΚΕ είναι να γκρεμίσει έναν πέτρινο τοίχο με το κεφάλι του. Προσπαθεί, αλλά φυσικά δεν τα καταφέρνει. Αντί να αρχίζει να υποψιάζεται ότι ίσως το κεφάλι δεν είναι το κατάλληλο μέσον για να πέσει ένας τοίχος, αποφασίζει την επόμενη φορά να πέσει επάνω του με περισσότερη φόρα. Είναι θέμα πίστης και όταν πιστεύεις ότι το κεφάλι δεν σου είναι απαραίτητο…

Tου Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 13-10-2009

Advertisements
Explore posts in the same categories: Πολιτική, Σχόλια

One Comment στο “Η Ν.Δ. στην εποχή των Γιορκ και των Λάνκαστερ..”


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: