Archive for the ‘Προβληματισμοί’ category

Κρίση η μητέρα της αλλαγής

Νοέμβριος 24, 2010

Ομιλία του Αλέκου Παπαδόπουλου στο ΕΛΙΑΜΕΠ

Κυρίες και κύριοι,

Πράγματι, στις κανονικές χώρες η κρίση είναι “η μητέρα της αλλαγής”. Αυτό όμως δεν ισχύει για τη χώρα μας. Δεν κατακτήθηκαν ακόμα οι πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για τον μετασχηματισμό της σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Το 2011 θα είναι μια ιδιαιτέρως αποκαλυπτική χρονιά. Θα διαμορφωθούν νέες πραγματικότητες στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.

Πολιτικό πεδίο. Το 2011 θα διαφανεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος, εκ κατασκευής λαϊκιστικού, φοβικού και εξουσιαστικού, να χαράξει γραμμές στρατηγικού βάθους για την ανόρθωση της οικονομίας. Τ’ αδιέξοδα και η συνειδητοποίηση ότι η οικονομία είναι “σε αργό θάνατο” θα καταδείξουν την χαμηλή πολιτική διαχείριση της χώρας απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.

Εκτιμώ ότι κάτω από το φοβικό σύνδρομο της απώλειας επιρροής και δύναμης στο εκλογικό σώμα, θ’ αρχίσει να ομιλεί και να καθοδηγεί και πάλι τη χώρα η εκπαιδευμένη πλέον φύση αυτού του λαϊκισμού. Ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια, όπως η συζήτηση για αναθεώρηση του μνημονίου, η χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής κλπ.

Φαίνεται ότι εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα της πολιτικής ελίτ της χώρας και των πέριξ αυτής δυνάμεων επιρροής. Σε λίγο θ’ αδυνατούν πλήρως να υποστηρίξουν σταθερά και με συνέπεια το επιβληθέν από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και να συγκροτήσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης.

Φοβάμαι δηλαδή ότι εκπνέουν οι ψυχικές αντοχές και ότι το ψυχολογικό φορτίο υποστήριξης ρεαλιστικών πολιτικών από τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας έχει φτάσει στα όριά του.

Να γνωρίζουν πάντως εκείνοι που καλλιεργούν αφελώς την ιδέα της δημοσιονομικής χαλάρωσης και προσαρμογής σε βάθος χρόνου ότι ακόμα κι αν το ανεχόταν η τρόικα, οι αγορές θα αντιδρούσαν βίαια.

Κοινωνικό πεδίο.

Κυρίες και κύριοι,

Η κοινωνία μας είναι έντονα μικροαστικοποιημένη στην συντριπτική της πλειοψηφία, κατακερματισμένη και με καταργημένες τις ιεραρχίες της, με σχολάζουσες έως και ανύπαρκτες τις πρωτοπόρες εκείνες μειοψηφίες που θ’ άνοιγαν τους καινούριους δρόμους και χωρίς κινητήριες εσωτερικές δυνάμεις. Είναι έτοιμη η κοινωνία μας σήμερα να παραδοθεί στον ανεξέλεγκτο μικροαστικό λαϊκισμό, που αντιδρά ως άθροισμα ατομικών συμπεριφορών και όχι ως συντεταγμένη κοινωνική δύναμη.

Στο λαό μέχρι σήμερα δεν καλλιεργήθηκε η εθνική αυτογνωσία. Δεν του έχουν μιλήσει ακόμη για τη δεινή θέση της χώρας και την προοπτική της. Επέλεξε, παραδείγματος χάριν, ο λαϊκισμός που καταδυναστεύει τη χώρα δεκαετίες να του αποκρύψει την φοβερή αλήθεια ότι τελούμε υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Αντίθετα, του μιλάνε και διαπληκτίζονται για ένα κάποιο “χαρτί”, το “μνημόνιο”, θέλοντας συνειδητά κάτω από το βάρος συνολικών ενοχών τους να ελαχιστοποιήσουν ή να ξορκίσουν ότι ο διεθνής οικονομικός έλεγχος έχει ήδη επιβληθεί από τον περασμένο Μάιο.

Και το λαϊκίστικο πνεύμα δε σταματά μάλιστα εδώ. Παρουσιάζει τον διεθνή οικονομικό έλεγχο ως μια συνήθη απλή επιτήρηση ρουτίνας, η οποία μάλιστα θα αρθεί πολύ σύντομα.

Και αυτά τα λένε όλα τα κόμματα, ισχυριζόμενα μάλιστα ότι έχουν δήθεν έτοιμες λύσεις για να εξέλθουμε από την κρίση και να επανέλθουμε στην προτέρα κατάσταση. Δεν επιτρέπουν δηλαδή στο λαό να κατανοήσει το βάθος του προβλήματος, αφήνοντάς τον να πιστεύει απλώς ότι «κάτι κακό συμβαίνει, γι’ αυτό κάνε υπομονή, μπόρα είναι θα περάσει».

Ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός ν’ αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί “υπό χρεοστάσιο” από τον περασμένο Μάιο, όταν οι διεθνείς κεφαλαιαγορές αρνήθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν με συνέπεια να επέμβει ένας πολυμερής διεθνής οικονομικός έλεγχος και να μας χορηγήσει ένα διακρατικό δάνειο προκειμένου να εξοφλήσουμε τους δανειστές μας. Το δίλημμα αντίθετα είναι αν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι, και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τις εθνικών διαστάσεων αποφάσεις που θα λάβουμε.

Όλα αυτά, κυρίες και κύριοι, έχουν ως συνέπεια την ουδετεροποίηση της κοινωνίας αλλά και την πλήρη αποδυνάμωση των ελάχιστων εκείνων δυνάμεων που έχουν συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Αν σ’ αυτά προσθέσει κανείς ότι η χώρα δεν διαθέτει ιθύνουσα τάξη ή μια πραγματικά αστική τάξη με κριτήριο κουλτούρας, η οποία θα διαμόρφωνε κατευθύνσεις για μια διατηρήσιμη έξοδο από την κρίση, τότε αντιλαμβάνεται κανείς την μεγάλη σημασία της εθνικής αυτογνωσίας.

Οικονομικό πεδίο. Το 2011 προβλέπω ότι θα είναι μια εφιαλτική χρονιά. Θα καταπέσουν μύθοι και λεοντές. Οι επικοινωνιακές τεχνικές δεν θα φτάνουν πια να συγκαλύψουν δισταγμούς, φοβίες και αμηχανίες. Θα φανεί με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο ότι η χώρα βιώνει, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, τον θανατηφόρο συνδυασμό υψηλού κόστους δανεισμού και ύφεσης.

Χαρακτηριστικά, οι τόκοι που θα πληρωθούν το 2011 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία θα κινούνται γύρω στα 16 δις και μέχρι το 2015 θα αυξάνονται συνεχώς μέχρι του μυθώδους ύψους των 20 δις ευρώ, δηλαδή γύρω στα 9% του ΑΕΠ. Το βάρος αυτό είναι ασήκωτο για τη χώρα, γιατί οι τόκοι είναι καθαρό έλλειμμα πάνω στο οποίο πρέπει κανείς να προσθέσει και το υψηλό λειτουργικό έλλειμμα.

Το λέω αυτό για όσους βαυκαλίζονται ότι έχουν είτε έτοιμες συνταγές είτε – άλλοι – έτοιμες πολιτικές να εξαφανίσουν σύντομα το έλλειμμα της χώρας. Για ν’ απομειωθεί το έλλειμμα, να μειωθούν οι τόκοι και να σταθεροποιηθεί το χρέος πρέπει η χώρα να εξασφαλίσει για πολλά χρόνια με σταθερό τρόπο υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Προϋπόθεση όμως για να διασφαλιστεί υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα είναι οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης. Διερχόμαστε όμως μια δεινή υφεσιακή περίοδο, η οποία θα συνεχιστεί με την ίδια ένταση και το 2011, με ύφεση πάνω από -4%, αλλά δυστυχώς θα συνεχίσει και το 2012 και το 2013.

Συνεπώς, η αποκλιμάκωση του ελλείμματος της χώρας τα επόμενα χρόνια κάτω από τις σημερινές συνθήκες διαχείρισης της οικονομίας είναι ανέφικτη. Για να το πετύχουμε πρέπει να καλυφθούν μεγάλα κομμάτια πληρωμής τόκων. Και για να γίνει αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή πολύ περισσότερα έσοδα από τις δαπάνες. Επειδή όμως, λόγω ύφεσης, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε έσοδα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το ν’ απαλλαγεί η ελληνική οικονομία από μεγάλα τμήματα του δημόσιου τομέα και κρατικές δραστηριότητες που την επιβαρύνουν.

Σύμφωνα με μελέτες, το 30% περίπου του σημερινού κράτους είναι περιττό. Γι’ αυτό πέρα από τις καθολικές αποκρατικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων προτείνω όλως ενδεικτικά την άμεση κατάργηση τμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, δημοτικών επιχειρήσεων, ατροφικών νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, άεργων διπλωματικών αντιπροσωπειών, στρατοπέδων, συγχώνευση μητροπόλεων, κατάργηση απολιθωμένων κρατικών υπηρεσιών, αποκεντρωμένων υπηρεσιών και γενικών γραμματειών διαφόρων υπουργείων. Περιορισμό του μεγάλου αριθμού στρατηγών, ναυάρχων, πτεράρχων και ταξιάρχων των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, περιορισμό του πολυάριθμου διδακτικού προσωπικού με αύξηση των ωρών διδασκαλίας, δραστική περικοπή κατά 70% τουλάχιστον των πολυάριθμων Γενικών Διευθυντών και Διευθυντών υπουργείων και οργανισμών, δραστική μείωση του μεγάλου αριθμού των αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων και τέλος εξορθολογισμό ή κατάργηση και άλλων πολυάριθμων αφανών δημοσίων καταλυμάτων, τα οποία περιθάλπουν χρόνια τώρα τον κρατικό ανορθολογισμό.

Όλα θα κριθούν το 2011. Τότε θα φανεί αν θα επιβεβαιωθεί ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι το πιθανότερο ότι θα επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 15,4% στο 10,4% το 2010, γιατί εκεί θα πάει απολογιστικά. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Για να το πας από το 10,4% στο 7,4% την επόμενη χρονιά και πολύ περισσότερο όσο πηγαίνεις προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα αν όχι αδύνατα. Και αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση, είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνεις είναι περιορισμένης και ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην οικονομική ακινησία και το λαό στη φτώχεια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η θέση μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες περικοπές τεράστιας έκτασης και βάθους στον δημόσιο τομέα, αλλά και σε εξορθολογισμό των δομών και του προσανατολισμού του, τομές που απαιτούν σκληρές συγκρούσεις με συντεχνιακά κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα. Μόνο μέσα από την ήττα του παραπολιτικού αυτού κατεστημένου μπορούν να δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ξανά ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.

Κυρίες και κύριοι,

Οι ανατροπές αυτές είναι κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας και να μην τις επικαλούμαστε ευκαιριακά, απλά επειδή έγινε “της μόδας” αυτή την περίοδο να τα “βάζουμε” με το κράτος, χωρίς στην πραγματικότητα να τις πιστεύουμε.

Μια στρατηγική βάθους πρέπει να την εγγυώνται ορισμένες αρχές που πρέπει να τηρούνται απαραιτήτως:

α) Η χώρα πρέπει ν’ αποκτήσει εθνικό προσανατολισμό. Αρκετά τυραννιέται χρόνια τώρα με τη διαμάχη των δυνάμεων της “καθ’ ημάς ανατολής”, με τις δυνάμεις εκείνες που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και στη λειτουργία της ως σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Δυστυχώς, αυτά τα δύο ρεύματα δεν συναντήθηκαν ποτέ ούτε τ’ άφησαν ώστε να κάνουν έστω και μια μείξη ελληνικής ιδιοτυπίας.

β) Επειδή στόχος είναι η διάσωση της χώρας, δεν ισχύουν τα διάφορα “δεν”, τα όρια, οι “κόκκινες γραμμές” και κάθε είδους αυτοδεσμεύσεις, οι οποίες μάλιστα πολλάκις αναιρούνται από τον Διεθνή Έλεγχο, προσθέτοντας αναξιοπιστία. Η λήψη των πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να είναι χωρίς φραγμούς και ιδεοληπτικές αυτοδεσμεύσεις.

γ) Οι περιστάσεις απαιτούν “μεταρρυθμίσεις-σοκ”. Συθέμελες αλλαγές σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής της χώρας.

δ) Κυρίες και κύριοι,

Τονίζω με έμφαση ότι χώρα πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση. Πρέπει να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και κυρίως πως. Αυτό απαιτεί όμως ένα μεγάλο εθνικό consensus, μία μεγάλη εθνική συναίνεση. Η συναίνεση όμως μεταξύ των σημερινών κομμάτων της χώρας είναι ανέφικτη και άνευ αξίας. Ο λαϊκισμός δεν παράγει consensus, παρά μόνο εξουσιασμό και υποκρισίες. Απαιτείται μια “νέα συμφωνία της ελληνικής κοινωνίας”, κυρίως με τον εαυτό της, για το που θέλει να πάει η χώρα.

Θα ζήσουμε για πολλά χρόνια υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Δεν πρέπει η χώρα ν’ αφεθεί να σέρνεται και ο λαός να βαυκαλίζεται με αυταπάτες και ψεύδη που του καλλιεργούν καθημερινά οι κατεστημένοι της χώρας.

Οι περιστάσεις απαιτούν έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης. Κατά καιρούς έχει γίνει συζήτηση για οικουμενικά σχήματα και κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιες λύσεις εντός των σημερινών τειχών. Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται το ίδιο έναν ισχυρό κλονισμό πριν επιχειρήσει αξιόπιστα να καθοδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Προτείνω μέσα στο 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό “πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης”, στην ουσία δηλ. ένα σχέδιο αναγέννησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα, πειθαρχημένα και χρονοστοχευμένα στην έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές – το ξαναλέω μ’ ΕΚΛΟΓΕΣ – . Τις εκλογές αυτές βέβαια δεν τις εννοώ και δεν τις προτείνω σε καμιά περίπτωση ως ένα από τα συνήθη πολιτικά παίγνια και καμώματα του συστήματος αλλά εκλογές με “ανοικτά τα βιβλία”, για να επιτευχθεί εθνική συμφωνία με βάση αυτό το πενταετές πρόγραμμα, που υπερβαίνει κόμματα και εκλογικές περιόδους. Θα ενσωματώνει τα μέτρα του μνημονίου και θα κινείται πέραν αυτού. Για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός.

Μόνο με αυτή την προϋπόθεση μπορεί να επιτευχθεί εθνικό consensus. Μόνο έτσι μπορούν να ληφθούν αποφάσεις εθνικών διαστάσεων. Μόνο έτσι δεν θα κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας με ψευτοσυναινέσεις, ημίμετρα και αλυσιτελείς δήθεν μεταρρυθμίσεις. Μόνο έτσι μπορούν να διασφαλιστούν κοινωνικές συμμαχίες και ισχυρές πολιτικές νομιμοποιήσεις.

Αυτή τη στιγμή πλέουμε χωρίς πυξίδα. Με καθοδηγούσα την κουλτούρα του λαϊκισμού και τον “επικοινωνισμό” να καταστρέφει κάθε θετική προσπάθεια.

Το ριζοσπαστικό πνεύμα και περιεχόμενο αυτής της εθνικής συμφωνίας, που θα προκύπτει και θα επιβάλλεται από το πενταετές αυτό πρόγραμμα ανάπτυξης θα καθοδηγεί εφεξής τη χώρα και θα ελέγχονται οι εκάστοτε διαχειριστές του. Και όχι οι δημοκόποι και τα ιδεολογήματα του παρελθόντος.

Αλλά, κυρίες και κύριοι, θα ήθελα να συμπληρώσω τη σημερινή μου παρέμβαση και με ορισμένες συγκεκριμένες προτάσεις, όλως ενδεικτικές. Σε περιόδους μεγάλων αποδιαρθρώσεων, η φαντασία είναι επαναστατική δύναμη. Με παραδοσιακές φόρμες δεν αντιμετωπίζονται οι κρίσεις.

Προτείνω όλως ενδεικτικά:

Να προωθηθεί μέσω αναθεώρησης ειδική συνταγματική απαγόρευση παραγωγής δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Είναι επιτακτικό να διαπεράσει τη χώρα και τους θεσμούς ένα νέο πνεύμα, ώστε να μη ζήσουμε ξανά τις σημερινές οικονομικές συνθήκες και τον ευτελισμό της χώρας μας.
Να καθιερωθεί συνταγματικό προνόμιο στον Υπουργό Οικονομικών για δικαίωμα άσκησης αρνησικυρίας (βέτο) επί των δαπανών στο σύνολο τις διοίκησης του κράτους.
Να καταργηθούν οι φόροι υπέρ τρίτων – των βολεμένων κοινωνικών συντεχνιών.
Να ανατεθεί ο φορολογικός έλεγχος των εταιριών που τηρούν βιβλία γ’ κατηγορίας σε πιστοποιημένα ιδιωτικά ελεγκτικά όργανα, όπως ελεγκτικές εταιρίες τραπεζών, ασφαλιστικών εταιριών κλπ.
Να συσταθεί σύγχρονος, αυτόνομος Οργανισμός Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (ΟΕΔΕ). Για να παύσει η είσπραξη των εσόδων να είναι το πάρεργο των εφοριών.
Να δημιουργηθεί άμεσα αυτοτελές Σώμα Οικονομικών Επιθεωρητών, το οποίο θα διενεργεί ουσιαστικούς και όχι τυπικούς ελέγχους σκοπιμότητας των δαπανών στο σύνολο του κράτους.
Να καταργηθεί το Ελεγκτικό Συνέδριο ως δικαστήριο και να μετατραπεί σε σύγχρονη ανεξάρτητη ελεγκτική αρχή, όπως σ’ άλλες χώρες.
Να καταργηθούν τα προνόμια του δημοσίου τομέα και να προσαρμοστούν τα δεδομένα της λειτουργίας του προς αυτά του ιδιωτικού τομέα. Δεν μπορεί άλλο να σηκώσει ο ιδιωτικός τομέας τα “κεκτημένα” του δημόσιου.
Κυρίες και κύριοι,

Πολλοί από εσάς, ακούγοντάς με, θα πείτε ότι όλα αυτά που προτείνω είναι μάταια, ότι δεν γίνονται. Θέλω να επαναλάβω τη ρήση του αείμνηστου Δημήτρη Τσάτσου, ότι «η μάταιη προσπάθεια δεν είναι μία άχρηστη προσπάθεια». Θα ήθελα αυτό το ριζοσπαστικό πνεύμα να κυριαρχήσει στη χώρα, για να ορίσουμε εμείς το μέλλον μας και όχι η απελπισία.

Θύματα

Ιουνίου 11, 2010

Διαβάζω στο ιστιλόγιο του Νίκου Δήμου doncat
Ένας φανατικός Έλληνας εθνικιστής (ο και Ελληνάρας αποκαλούμενος) συνδυάζει συνήθως δύο ιδιότητες: είναι τουρκοφάγος και αντισημίτης
Φαντάζομαι το δίλημμα αυτού του ανθρώπου μπροστά στην τελευταία τραγική ιστορία στα ανοιχτά της Γάζας.
Βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στον αντισημιτισμό και το «προαίωνιον μίσος».
Το αξίωμα «όποιος σκοτώνει Τούρκους είναι καλός» (γι αυτό άλλωστε βοηθήσαμε στην Σερμπρένιτσα – για τούρκους λογιάζαμε τους Βόσνιους) πόσο ισχύει όταν οι φονιάδες των Τούρκων είναι Εβραίοι; Ανατρέπεται;
Είναι δυνατόν να διαδηλώνουμε υπέρ των Τούρκων (και μάλιστα φανατικών ισλαμιστών;).
Προς στιγμήν το κάνουμε βέβαια (και σωστά – κάθε δολοφονία είναι ολέθρια).
Αλλά προσοχή Ελληνάρες: όχι για πολύ. Αλλιώς παίζετε το παιχνίδι του πονηρού Νταβούτογλου και της τουρκικής διπλωματίας που έστησε παγίδα στους Ισραηλινούς.
Αναρωτιέμαι μάλιστα πώς την πάτησαν. Για πολλά έχουν κατηγορηθεί οι Εβραίοι, αλλά όχι για βλάκες. Ακόμα και οι φανατικότεροι εχθροί τους παραδέχονται την εξυπνάδα τους – και μάλιστα, λόγω αυτής, τους θεωρούν επίφοβους.
Φαίνεται όμως πως υπάρχουν και Εβραίοι βλάκες, που προς στιγμήν κυβερνούν το Ισραήλ. Έτσι επαλήθευσαν την κυνική ρήση του Ταλλεϋράνδου: «ήταν κάτι περισσότερο από έγκλημα – ήταν σφάλμα».
Σκότωσαν εννέα ανθρώπους, τραυμάτισαν περισσότερους και έστρεψαν την παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον τους. Όχι πως είχαν πολλούς φίλους – τώρα δεν θα έχουν κανένα. Ακόμα και οι ΗΠΑ καταδικάζουν. Το Εβραϊκό λόμπι μπορεί να επηρεάζει αλλά όχι και να αντιστρέψει μία τέτοια αντίδραση.
Όσο ισχυρό κι αν είναι ένα κράτος – δεν μπορεί να τα βάλει με όλο τον κόσμο…

Y. Γ. Και στο τέλος τα παιχνίδια προπαγάνδας των μεγάλων και των πονηρών τα πληρώνουν οι μικροί κι ανώνυμοι – όπως τα φτωχά θύματα αυτής της συμφοράς…

…ένα βράδυ με σχεδόν πανσέληνο.

Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας

Μαΐου 6, 2010

Ομιλία του Τέως υπουργού Οικονομικών κ Αλέκου Παπαδόπουλου που δόθηκε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου του 2010. Ας τον ακούσουμε,αν κάναμε(ιδιαίτερα η ηγεσία του κόμματος του) ότι ήταν δυνατό για να μην ακούγεται στην Βουλή η ενοχλητική φωνή του.

Κυρίες και κύριοι,
Εάλω το ψεύδος. Από την Παρασκευή η χώρα βρίσκεται υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Δεν επιθυμώ να μιλήσω τώρα για τα συναισθήματα που προκαλούνται στο Έθνος απ’ αυτή την εξέλιξη.
Είναι όμως εύλογο όλοι να ρωτούν πλέον, τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε από την βαθειά οικονομική κρίση, που ενέσκηψε στη χώρα. Απαντώ:
Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία – Εθνική Απόφαση – Εθνική Αξιοπρέπεια.
Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια.
Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν.
Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια.
Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός μας αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να του το εξηγήσουμε.
Η εθνική αυτογνωσία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος. Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά παραδέρνει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα.
Ο ελληνισμός πρέπει να παύσει να εξελίσσεται ως το ανάπηρο καθυστέρημα της Ευρώπης.
Εθνική Αυτογνωσία σημαίνει να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία ότι η χώρα εισήλθε σε μια βαθειά και αγνώστου διαρκείας περίοδο μεγάλης δυσπραγίας και απομείωσης, όχι μόνο λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, αλλά συνδυαστικά και περισσότερο λόγω του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή λόγω της αποξηραμένης οικονομίας μας και της χαμηλής εδώ και χρόνια ανταγωνιστικότητάς της.
Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.
Κυρίες και κύριοι,
Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.

Το μεταπολιτευτικό κονσένσους γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.

Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι και σήμερα υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.

Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 35 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος.
Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγαμε κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως εκσυγχρονιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως ως “λογιστές” ή “γραφικοί τύποι”, και επίσης κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Τίποτε άλλο. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση, ούτε από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ και της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων λίγων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.
Αυτή τη στιγμή ήρθε το σοκ της αυτογνωσίας. Θα ερχόταν ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το έφερε πιο γρήγορα. Ήρθε όμως. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τυπικά, ούτε θα βγει από το ευρώ γιατί δεν μας αφήνουν – προς το παρόν – οι εταίροι μας για δικούς τους λόγους. Μολονότι μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί με τις προβλεπόμενες από την Συνθήκη ποινές, δεν το κάνουν γιατί αυτό θα σήμαινε σοβαρή αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Δεν το θέλει, όμως, και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Ακόμα και η Αριστερά δεν τολμά να ζητήσει να βγούμε από το ευρώ, αν και όσα προτείνει εκεί οδηγούν.
Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή την στιγμή παγιδευμένο από τους δύο αυτούς παράγοντες και προσαρμόζεται στον βαθμό που μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν η κυβέρνηση έλαβε πρόσφατα κάποια μέτρα είπε απολογητικά ότι αυτά «δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία μας». Οι δε υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της είπαν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, ότι: «λέτε ψέματα, διότι δεν είσαστε εσείς οι πραγματικοί ιδεολόγοι της διανομής των δανεικών, εμείς είμαστε!!»
Κυρίες και κύριοι,
Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς απαιτήσεις σαν να είσαι μέλος της λέσχης G7 των πλουσίων του πλανήτη. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο. Ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα. Από δω και πέρα, τουλάχιστον ας ξέρουμε «μέχρι που φτάνει η κάπα μας».
Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». Δεν επικράτησε όμως αυτή η Ελλάδα.
Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.
Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την πριν της χρεωκοπίας περίοδο:
«Εάν θέλωμεν και ημείς να ειπή η Ευρώπη ότι η Ελλάς ζη, πρέπει να αποδείξωμεν εις αυτήν ότι κατόπιν των δοκιμασιών, δι ων διήλθομεν, έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»
Και πιο κάτω «…Δεν αρκεί όπως δια συνδυασμών αληθών ή ψευδών, φαινομένων ή πραγματικών, οικονομίσωμεν τα πράγματα επί τινα έτη, και ζήσωμεν έστω και χρεωκοπούντες∙ διότι και ο χρεωκόπος ζη∙»

Κυρίες και κύριοι,
Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο.

Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται.

Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις.
Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.
Συμπέρασμα πρώτο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν πρώτα δεν μιλήσεις για Εθνική Αυτογνωσία και για την διαχείριση του πολιτιστικού σου προτύπου ως κοινωνία.
Κυρίες και κύριοι,
Αποτελούσε αφέλεια και αυταπάτη όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαμε τελικά να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους όποιους μηχανισμούς διάσωσης του Eurogroup και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Η χώρα εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ας μην παριστάνουμε “τις μωρές παρθένες”. Ας μην παριστάνουμε τους “έκπληκτους” και τους “απορούντες”.
Με την υπαγωγή μας πλέον σε καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”, η χώρα θα χρειαστεί αναγκαστικά έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης.
Αυτό σημαίνει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να συγκροτηθεί από την Κυβέρνηση και να ψηφιστεί από τη Βουλή ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα σε υγιή πεδία οικονομικής ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο:
(α) για να έχει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση η χώρα,
(β) για να γνωρίζουν, συγκεκριμένα και δεσμευτικά και όχι με γενικόλογους στόχους, τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και οι εταίροι μας και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές ότι η χώρα ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και κυρίως πως.

Το ισχύον Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι αδύναμο για να θεωρείται πλαίσιο πορείας. Είναι πλέον μικρότερο των περιστάσεων.
Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον “Διεθνή Οικονομικό” Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:

(α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
(β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
(γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
(δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης.
Δεύτερον, θα πρέπει οι ελληνικές τράπεζες να συμπτυχθούν σε δύο τραπεζικούς πόλους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό.
Τρίτον, επειδή είμαστε στη ζώνη του ευρώ και αδυνατούμε να προχωρήσουμε σε νομισματική υποτίμηση προκειμένου να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά της, θα οδηγηθούμε αντ’ αυτού στην δημοσιονομική και εισοδηματική υποτίμηση με τον περιορισμό της διαθέσιμης καταναλωτικής δυνατότητας των μισθωτών τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα καθώς και στον αποπληθωρισμό των τιμών. Θα καταργηθεί ο διοικητικός καθορισμός από το κράτος των τιμολογίων ελεύθερων επαγγελμάτων.
Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
Τέλος, απαιτείται αποκεντρωμένη διοικητική συγκρότηση της χώρας στη βάση 6 αυτοδιοικούμενων περιφερειών, έναντι των σημερινών 13 που προτείνονται, με κεντρική ευθύνη την ενδογενή τοπική ανάπτυξη. Σε αυτές θα μεταταχθούν όλοι οι πλεονάζοντες διοικητικοί υπάλληλοι των Υπουργείων και των κεντρικών οργανισμών. Τα νέα επιτελικά Υπουργεία εφ’ εξής θα στελεχώνονται σταδιακά μόνο από ολιγάριθμους νέους υπαλλήλους ειδικών προσόντων. Στο πλαίσιο αυτό βεβαίως θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα.
Τα μέτρα αυτά, που παρότι επώδυνα εγώ προτείνω ως απολύτως αναγκαία, ίσως δαιμονοποιηθούν από κάποιους. Δεν έχω κανένα προσωπικό πρόβλημα χαρακτηρισμού μου. Εξάλλου τους έχω υποστεί ήδη. Ο καθένας κρίνεται από την ιστορία του και τον τρόπο ζωής του. Οι αντιλήψεις που κυριάρχησαν και δυνάστευσαν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μπορεί να είναι χρήσιμες για να διοικήσεις οικονομίες σαν της Βόρειας Κορέας, σίγουρα όμως είναι καταστροφικές για να διοικήσεις οικονομία της Ευρωζώνης.
Κυρίες και κύριοι,
Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω δύο επισημάνσεις.

(α) Δεν διανοούμαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι που μπορεί να σκέφτονται την έξοδό μας από το ευρώ. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική για τη χώρα και ταυτόχρονα θα σάρωνε τα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.
(β) Πρέπει να σταματήσει αμέσως η ανεύθυνη και επικίνδυνη συζήτηση περί “αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους”. Αυτή η νέα “νεοελληνική πονηρία” μας κάνει ήδη τεράστια ζημιά διεθνώς. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι δηλώνεις πρώτα στάση πληρωμών και μετά είτε (α) δίνεις λιγότερα απ’ αυτά που χρωστάς στους δανειστές σου είτε (β) τους υποχρεώνεις σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους. Και οι δύο περιπτώσεις συνιστούν δήλωση πτώχευσης. Γνωρίζουν άραγε οι ανεύθυνοι αυτοί διακινητές τι θα γινόταν π.χ. με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ελληνικά χρεόγραφα στα χαρτοφυλάκιά τους; Μπορούν να μας απαντήσουν ποιος θα μας δάνειζε ξανά για να μπορέσουμε να ζήσουμε;
Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι ν’ αποδείξουμε ότι διαθέτουμε το σθένος και έχουμε πάρει την στέρεα απόφαση για μια άλλη οικονομική πορεία της χώρας από την σημερινή, ώστε να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των δανειστών μας και να καταφέρουμε έτσι να δανειζόμαστε μακροχρόνια και χαμηλότοκα. Αλλιώς κινδυνεύουμε, ως άλλη Αργεντινή, από διαδοχικές υποβαθμίσεις να μείνουμε εκτός πρόσβασης στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για μεγάλο διάστημα, με ανυπολόγιστες για την χώρα συνέπειες.
Κυρίες και κύριοι,
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι για τουλάχιστον 5 χρόνια θα συμβιώσουμε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μηχανισμούς του Eurogroup και της E.C.B.
Θεωρώ λοιπόν ότι είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκομούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί “αθώοι” διεκπεραιωτές των “επαχθών” αποφάσεων του ΔΝΤ. Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης, που πρέπει να κυριαρχήσει, μας επιβάλλει και το αίσθημα της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
Χρειαζόμαστε αυτή την μεταβατική περίοδο να προχωρήσουμε σε συθέμελες μεταρρυθμίσεις-σοκ για έναν πολύ σοβαρό λόγο. Είναι ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι πιθανόν να επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 14% πχ που είναι σήμερα στο 9% μέσα σ’ ένα χρόνο. Για να το πας όμως από το 9% στο 5% και πολύ περισσότερο όσο πας προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κι αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που θα λάβεις είναι σχετικά ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός ως παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην φτώχια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους, εν γνώσει μας ότι η χώρα θα δυσπραγήσει αρχικά για κάποιο διάστημα. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.
Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν δεν μιλήσεις για Εθνική Απόφαση, να λάβεις επώδυνα και ολοκληρωμένα μέτρα για την οικονομική ανάπτυξη και διοικητική εξυγίανση της χώρας. Το γεμάτο αρρώστιες δέντρο πρέπει να το κλαδέψεις πολύ για να ξαναφουντώσει και να ξανακαρπίσει.
Κυρίες και κύριοι,
Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις. Πρέπει ν’ αποδείξει ότι έχει την πολιτική ικανότητα να κατευθύνει και να εστιάσει τις προσδοκίες των πολιτών στον τελικό στόχο. Αν οι προσδοκίες της κοινωνίας δεν εστιαστούν στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα υπάρξουν αντιθέσεις, τριβές και συγκρούσεις. Το παιχνίδι που άνοιξε δεν μπορεί παρά να είναι “καθαρό”, διαφορετικά δεν θα βγει.
Κυρίες και κύριοι,
Ανήκω κι εγώ σ’ έναν πολιτικό χώρο και δικαιούμαι και θέλω να μιλήσω για λίγο μόνο γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θέλει και η παράταξή μας την δική της αυτογνωσία. Πρέπει εμείς ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Που πήγε η παράταξη λάθος τα τελευταία χρόνια;» Στην απάντηση που πρέπει να δώσουμε θα το αναγνωρίσουμε εύκολα: Συμβιβασμοί, λάθος πολιτικό πρότυπο, έλλειψη τόλμης και βαθειάς ανάλυσης των συμφερόντων της χώρας, απουσία σχεδίου και σταθερών προσανατολισμών, παράδοση στον παραδοσιακό και στον νεωτερικό λαϊκισμό, ρηχότητα, εξοβελισμό του πνεύματος του εκσυγχρονισμού και πολιτικές επιλογές ευκολίας κλπ.
Το ΠΑΣΟΚ, που ασκεί σήμερα την κυβερνητική ευθύνη, μόνο μέσω της αυτογνωσίας και της μετεξέλιξης του σ’ ένα πολιτικό χώρο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ο αναγεννητικός χώρος και να οδηγήσει την χώρα σε μια νέα αλλαγή. Αν δεν το κάνει, εκπνέον τότε θα περιοριστεί στο να διαχειριστεί μόνο – και για ένα διάστημα – την ηττημένη πραγματικότητα της εποχής μας.
Συμπέρασμα τελευταίο: όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010. Μιλάς για Εθνικό Αυτοσεβασμό. Για να μην ζήσουμε ως ζητιάνοι, που κανείς δεν θα μας δανείζει, παρά μόνο τον οίκτο του.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Το μήνυμα της λιμουζίνας

Απρίλιος 27, 2010

Διαβάζω στην σημερινή Καθημερινή άρθρο της κ Mαριας Kατσουνακη με το οποίο συμφωνώ απολύτως.
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» έφτασε στο υπουργείο Οικονομικών με δωδεκάμετρη λιμουζίνα. Οπως αναφέρει το «ρεπορτάζ» -γιατί σε αυτήν τη χώρα η ενημέρωση είναι… εξαντλητική- η διαμαρτυρόμενη για το ανηλεές κυνηγητό του ΣΔΟΕ, θέλησε να επιδώσει επιστολή στους αρμοδίους με σχετικό περιεχόμενο. «Ως πολίτης», δήλωσε, «καταβάλλει κάθε υποχρέωση, αντίθετα με τα όσα συνηθίζει το σύνολο των συναδέλφων της καλλιτεχνών» (…). Θεωρεί μάλιστα ότι η ελεγκτική αυτή υπερβολή «θίγει καθημερινά την υπόληψή της, καλλιεργώντας στους χιλιάδες θαυμαστές της την εντύπωση ότι εξαπατά» και τη «μειώνει ως καλλιτέχνιδα και ως άνθρωπο».
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» ανέλαβε πολιτική δράση τις τελευταίες ημέρες, επιχειρώντας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αποκαταστήσει το τραυματισμένο προφίλ της. Ε, όχι και «εθνική πορνοστάρ» εξανέστη, σπεύδοντας να καταθέσει άλλη επιστολή διαμαρτυρίας στη Βουλή των Ελλήνων αυτή τη φορά, όπου ακούστηκε «ο προσβλητικός και απαξιωτικός χαρακτηρισμός».
Παράλληλα με το παγωμένο νερό που πέφτει στη ραχοκοκαλιά της χώρας, η τηλεοπτική ενημέρωση αποφάσισε να βελτιώσει τη θερμοκρασία. Μόνο που ανάμεσα στα δύσοσμα που ξεβράζει η κρίση, τέθηκε και ο θερμοστάτης εκτός λειτουργίας. Και έτσι, το απλώς ευτράπελο έχει τις ίδιες πιθανότητες να εξελιχθεί σε εξωφρενικό, κουραστικό ή αδιάφορο. Σε καμία περίπτωση, όμως, πλέον, αντιπροσωπευτικό. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε στηρίζεται από πλασματικές τηλεθεάσεις είτε όχι, πρόκειται για τους σπασμούς ενός «βαθέος κράτους», με χαρακτηριστικά εκτροχιασμένου λαϊκισμού και ανοησίας, χρεωμένου με πολλά ανεξόφλητα γραμμάτια.
Εκτός από τη διαφθορά, την κατασπατάληση και τη συνακόλουθη οικονομική κατάρρευση, υπάρχει και το ξέφρενο τηλεοπτικό τοπίο. Αυτό που κατασκευάζει και επενδύει στα «απλά κορίτσια Τζούλιες», οδηγώντας τα κλονισμένα βήματά τους έως τη Βουλή και το υπουργείο Οικονομικών. Δεν χρειάζονται ξεχωριστά ταλέντα. Αρκεί τα υλικά να είναι εύπλαστα και να τροφοδοτούν είτε το στερεότυπο της χοντρής πλάκας (ας αναλογιστούμε μόνο ποια ήταν η πορεία της Εφης Θώδη) είτε το φαντασιακό της πρόθυμης λείας (ψηλή, θεαματική ξανθιά).
Και τώρα; Που η ανεξάντλητη βιομηχανία παραγωγής αναλώσιμων προϊόντων νιώθει το έδαφος να υποχωρεί; Αρχίζει η μεταστροφή. Τα «ρεπορτάζ» συνοδεύονται από σαρκασμό ή οίκτο (αναλόγως), προβάλλουν την «είδηση» αλλά όχι… άκριτα. Τη συνοδεύουν με υπονοούμενα ή πιπεράτες -καρτούν- αντιδράσεις.
Υπάρχουν ασφαλώς και (τηλεοπτικές) φωνές απορίας και σοβαρότητας, που εκφράζουν την άλλη μισή αλήθεια: ο κόσμος αλλάζει, μεγάλο μέρος του κοινού δυσανασχετεί και η δυσφορία αναζητά στέγη. Αυτήν την ώρα, που όλα μοιάζουν μετέωρα και ακίνητα, που οι πολίτες προσπαθούν να βολέψουν τον φόβο και την αβεβαιότητα για να συνεχίσουν μια, ούτως ή άλλως, διαταραγμένη καθημερινότητα, χρειάζονται αποφασιστικές κινήσεις. Να προβληθούν και να πολλαπλασιαστούν οι παρουσίες που με γνώση και ψυχραιμία διατυπώνουν αλήθειες και αποτυπώνουν πραγματικότητα. Που μπορούν να εκτιμήσουν αντιφάσεις και ανατροπές, που προσεκτικά και υπεύθυνα ανιχνεύουν τα προβλήματα και βοηθούν να παραχθεί σκέψη. Ο,τι, δηλαδή, είναι απολύτως αναγκαίο για δομές που κλυδωνίζονται και δεδομένα που ανατρέπονται.
Εκτός από τις άμεσες πολιτικές λύσεις και αποφάσεις, αν δεν προκύψει διάλογος, όχι ξύλινος και διαρκώς «προεκλογικός» αλλά συγκροτημένος, αναλυτικός και τεκμηριωμένος, η όποια διέξοδος δεν θα έχει κανέναν προσανατολισμό. Εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους» των ενημερωτικών εκπομπών και των τοκ σόου, με λόγο προβλέψιμο και εξαντλημένο, η ελληνική κοινωνία διαθέτει επιστήμονες, ανθρώπους του πολιτισμού με σφαιρική σκέψη και δυνατότητα αποτίμησης, «κανονικά» εργαζόμενους και επαγγελματίες, με τόλμη και άποψη.
Ας ανανεώσουμε τον αέρα που μας περιβάλλει. Τότε μόνο το «απλό κορίτσι Τζούλια» θα βρει τη θέση του. Με δωδεκάμετρη λιμουζίνα ή χωρίς, θα είναι απελπιστικά αδιάφορο.
Τα δε σχόλια των αναγνωστών της καλής εφημερίδας είναι ιδιαίτερα πνευματώδη. Μια βόλτα από εκεί νομίζω ότι θα σας ικανοποιήσει και με το παραπάνω

Πετσάλνικος και Γερμανία

Μαρτίου 1, 2010

Διαβάζω στο μπλογκ του Νίκου Δήμου
Δήλωση του κ. Πετσάλνικου, Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων:
«Εμείς τα τελευταία 40 χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ λογοτεχνίας κι έχουμε στο τομέα της δημιουργίας πολλά πρόσωπα με διεθνή ακτινοβολία όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και άλλοι. Αυτοί, μία χώρα 85 εκατομμυρίων τι έχουν να επιδείξουν; Μπας και βγάλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν το πήραμε χαμπάρι;».
Αυτοί, κύριε Πετσάλνικε, μετά τον πόλεμο πήραν 35 (ολογράφως: τριάντα πέντε) Νόμπελ – κι άλλα πενήντα πριν. Κρίμα κι είσαστε Γερμανοσπουδαγμένος! Ούτε το Νόμπελ Ειρήνης του Βίλλυ Μπραντ θυμηθήκατε, ούτε τα Νόμπελ λογοτεχνίας στον Χάινριχ Μπελ, τον Γκύντερ Γκρας και το τελευταίο (2009) στην Χέρτα Μύλλερ.
Προφανώς ο άνθρωπος είναι αστοιχείωτος. Τουλάχιστον δεν ρωτάει κανένα, πριν ανοίξει το στόμα του;
Υιοθετώ τα πάντα ανεπιφύλακτα εκτός του Χαρακτηρισμού «αστοιχείωτος» που κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι υπερβολικός

Ο Πατριωτισμός σήμερα

Ιανουαρίου 30, 2010

Διαβάζω στην Athens Voice:
Η «Ταράφ», μία ανεξάρτητη, μικρή ως προς το επενδεδυμένο κεφάλαιο εφημερίδα ανέλαβε τη σημαντική αποστολή να ξεσκεπάσει τις συνωμοσίες της εκτελεστικής πτέρυγας του «βαθέος κράτους» της Τουρκίας με στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης των ισλαμιστών και κατ’ επέκταση της γειτονικής χώρας, ώστε να επανέλθει σε καθεστώς απόλυτου πολιτικού και κυρίως οικονομικού ελέγχου. Είναι η εφημερίδα που αποκάλυψε με ηχητικά ντοκουμέντα την πρόθεση των στρατηγών να σκηνοθετήσουν μία «ντεμέκ» μικροεισβολή στον Έβρο, ώστε να αποσταθεροποιηθεί ο Ταγίπ Ερντογάν.
Οι κατ’ επάγγελμα «εθνικοί αναλυτές» της ημετέρας πατρίδας και πυλώνες του έθνους, κατά κύριο λόγο δημοσιογράφοι που ανήκουν «στον κύκλο των χαμένων σεναρίων», έχουν αποδυθεί σε έναν ανελέητο αγώνα, προκειμένου να αποκαλυφθεί το μέγεθος της διεθνούς συνωμοσίας κατά της Ελλάδας με αιχμή του δόρατος την Τουρκία, συχνά την Αλβανία, συχνότερα την ΠΓΔΜ, ορισμένες φορές το Ισραήλ και τους Εβραίους, και πάντα τους Μασόνους, με υποκινητή το φάντασμα της παγκοσμιοποίησης το οποίο ελέγχουν οι Αμερικανοί και οι Βρυξέλλες.

Η εμφύλια αντιπαράθεση στην Τουρκία
Με αυτή τη λογική, ό,τι κι αν συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία αποτελεί μέρος ενός «ευρύτερου σχεδιασμού» που στόχο έχει την εξουδετέρωση του ελληνισμού. Το ίδιο σκεπτικό πρυτάνευσε και πριν από χρόνια με αφορμή το Σχέδιο Ανάν, το ίδιο σκεπτικό προβλήθηκε με την «ελληνοτουρκική προσέγγιση», αυτές οι σκέψεις διοχετεύθηκαν ως προς τα σενάρια περί ονομασίας των Σκοπίων και περί του «αλβανικού δακτύλου» που σχεδιάζει «προσάρτηση των εδαφών της Θεσπρωτίας» με αιχμή το ζήτημα των Τσάμηδων.
Οι ίδιοι «εθνικοί αναλυτές», δημοσιογράφοι και κατ’ επάγγελμα παραθυράκηδες στα γυάλινα κουτιά, εξύβρισαν τη Ρεπούση, και εσχάτως τη Θάλεια Δραγώνα, με πρωτεργάτη τον Μίκη Θεοδωράκη και εξαπτέρυγα τους μονίμους υμνητές της «ελληνικότητας».
Τελικά η πραγματικότητα έρχεται να αποκαλύψει το μέγεθος της εθνικιστικής ανοησίας των «εθνικών αναλυτών». Στην Τουρκία εδώ και χρόνια διεξάγεται η πρώτη φάση της εμφύλιας ρήξης, που αποτελεί μέρος της αναπόφευκτης πορείας προς τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Το εάν η πορεία αυτή θα καταλήξει θετικά ή θα οδηγήσει σε λουτρό αίματος ή ενδεχομένως στην επικράτηση του φασίζοντος «βαθέος κράτους», είναι ακόμη άγνωστο. Στην εμφύλια αυτή αντιπαράθεση, ζητήματα όπως το Κουρδικό ή το Κυπριακό ή το μειονοτικό ή αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου χρησιμοποιούνται ως «εργαλεία» για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Αυτοί οι στόχοι αφορούν την εσωτερική αντιπαράθεση στην κοινωνία της Τουρκίας.

Η δολοφονία που αποκάλυψε πολλά
Μια δολοφονία ενός εκδότη στην Κύπρο αποκάλυψε πως οι μεγάλες οικογένειες που πρωτοστάτησαν στην «προστασία των εθνικών στόχων», που αντιπαρατέθηκαν στο Σχέδιο Ανάν, που κατηγόρησαν ως προδότες εκείνους που στήριξαν την πολιτική προοπτική του Σχεδίου (του Γιώργου Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένου), που αμαύρωσαν προσωπικότητες με ψευδή στοιχεία περί χρηματισμού τους από ξένα κέντρα, αυτές οι οικογένειες συμπεριφέρονται ως έσχατοι μαφιόζοι. Το κεντρικό εργαλείο προπαγάνδας του Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν το γνωστής εθνικιστικής ταυτότητας Συγκρότημα Τύπου «ΔΙΑΣ» της οικογένειας Χατζηκωστή. Ο δολοφονηθείς Ανδρέας Χατζηκωστής ήταν ο παράγων που στήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην προσπάθειά του να καταψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν. Στην πορεία των ανακρίσεων για τη δολοφονία αποκαλύπτεται πως οι δύο οικογένειες ψυχράνθηκαν, με αποτέλεσμα την πώληση ως πράξη αντεκδίκησης πακέτου μετοχών του συγκροτήματος, από το περιβάλλον του Παπαδόπουλου, σε άγνωστη παρουσιάστρια της τηλεόρασης. Η αλήθεια είναι ότι η οικογένεια Χατζηκωστή είχε πάψει να στηρίζει τον Παπαδόπουλο, για ιδιοτελείς πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Αποτέλεσμα, η οικτρή ήττα του στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αυτός που κατηγορούσε τους πολιτικούς αντιπάλους του για χρηματισμό, κατείχε μετοχικό κεφάλαιο του συγκροτήματος που τον στήριζε και διατηρούσε σχέσεις εξάρτησης. Αυτό είναι σκανδαλώδες. Όπως ισχυρίζονται κύκλοι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κύπρου (ΑΚΕΛ), ο πατέρας Χαζηκωστής είχε ζητήσει από τον Παπαδόπουλο να τον κάνει υπουργό και αυτός αρνήθηκε. Εκεί αρχίζει και τελειώνει ο πατριωτισμός. Εκεί αρχίζει μια ιστορία που τελικά οδήγησε σε δολοφονία. Την «ενδιάμεση σχέση» θα την αποδείξει κάποια στιγμή η αστυνομία.

Ψυχωτικές συμπεριφορές
Οι «εθνικοί αναλυτές» που σήμερα, επί παραδείγματι, «συμβουλεύουν» τον Αντώνη Σαμαρά ως συνεργάτες του, «οι άλλοι» που ως ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν μεταπήδησαν στο ΛΑΟΣ, εκείνοι που «κατατρόπωναν» τον εθνικό μειοδότη Σημίτη για τη συμφωνία του Ελσίνκι και τη συνάντηση της Μαδρίτης, οι ίδιοι ακριβώς που «έστησαν» την προβοκάτσια της υπόθεσης Οτσαλάν, κρύβονται πίσω από ό,τι γράφτηκε, ειπώθηκε και διοχετεύθηκε για το Σχέδιο Ανάν, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, τις επαφές των εμπειρογνωμόνων των υπουργών Εξωτερικών για τη διευθέτηση των εκκρεμοτήτων στο Αιγαίο. Κανένα από τα σενάριά τους δεν επαληθεύτηκε. Οι «ανατολίτικες συνωμοσίες» κατά της Ελλάδας αποδεικνύονται απραγματοποίητα σενάρια τουρκικής εσωτερικής κατανάλωσης. Το μέγα ζήτημα του «ξεπουλήματος του Κυπριακού» καταλήγει σε μία ενδοπαραταξιακή δολοφονία με μαύρο πρόβατο ένα «μικρό ψάρι»… την ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια. Ο σλαβικός «μπαμπούλας» των Σκοπίων αφορά κυρίως την πολιτική επιβίωση ανυπόληπτων παραγόντων τύπου Παπαθεμελή, Ψωμιάδη και των «παλικαριών» του ΛΑΟΣ. Ο «αλβανικός κίνδυνος» και ο «ισλαμικός δάκτυλος» αποτελούν βέλη στη φαρέτρα των ξενόφοβων – ρατσιστών, που δεν επιθυμούν την εξομάλυνση του μεταναστευτικού ζητήματος.
Είναι ώρα να αντιληφθούν, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται, πως η Ιστορία δεν μας χρωστά τίποτε. Ενδεχομένως, η κοινωνία αυτού του κράτους να χρωστά ακόμη στην Ιστορία. Οι τουρκόφωνοι της Θράκης έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Οι ομιλούντες τη σλαβομακεδονική στη Φλώρινα, επίσης. Τα παιδιά των μεταναστών που ζουν και μορφώνονται στην Ελλάδα έχουν τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη. Η Τουρκία έχει και αυτή τα δικαιώματα που της επιμερίζονται στο Αιγαίο, διότι απλούστατα βρέχεται από αυτό. Οι αλβανόφωνοι που εκδιωχτήκαν από την Ελλάδα, έστω ως συνεργάτες των κατακτητών, έχουν δικαίωμα αποζημίωσης για τις περιουσίες τους, όπως οι Ρωμιοί που εκδιώχθηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Τέλος, οι λίγοι Κύπριοι που ακόμη ονειρεύονται μια διακοινωτική συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους έχουν το δικαίωμα στο όνειρό τους χωρίς να θεωρούνται προδότες ή χρηματιζόμενοι. Τα σενάρια συνωμοσίας αφορούν μόνο εκείνους που τα διοχετεύουν. Η Ιστορία καταγράφεται με γεγονότα. Οι «συνωμοσίες» αφορούν μόνο μερικούς κακούς σκηνοθέτες, αποχαυνωμένους καλλιτέχνες και αντιαισθητικούς κονδυλοφόρους.

Η μόνη προσθήκη στο άρθρο του κ Γεωργιάδη θα ήταν η υπενθύμιση ότι πατριώτες ήταν τόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος,όσο και ο Δημήτριος Γούναρης αλλά ο Πατριωτισμός του ενός δημιούργησε την μεγάλη ΕΛΛΑΔΑ,ενώ του ετέρου οδήγησε στον όλεθρο.

Απολογισμός μιας δεκαετίας

Ιανουαρίου 17, 2010

Γράφει ο Καθηγητής Θ Βερέμης στην σημερινή Καθημερινή
Η δεκαετία που πέρασε υπήρξε από τις λιγότερο εποικοδομητικές της τελευταίας τριακονταετίας. Η τρομοκρατική καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη προκάλεσε, μεταξύ άλλων, τη δαπανηρή σε αίμα εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και μάλιστα χωρίς κάποιο θετικό, τουλάχιστον, αποτέλεσμα. Η καταστροφική αμερικανική κατοχή πολλαπλασίασε τον θρησκευτικό φανατισμό στις ισλαμικές χώρες, αλλά και τον φονταμενταλισμό των Ευαγγελιστών του κεντρικού και νότιου τμήματος των ΗΠΑ. Ετσι, ο χειρότερος (μετά τον Harding) πρόεδρος του εικοστού αιώνα, George W. Bush, εξασφάλισε δεύτερη θητεία. Αφησε πίσω του μια μεγάλη οικονομική κρίση και την εμπλοκή της χώρας του στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι οπαδοί του σκληρού πυρήνα των Ρεπουμπλικανών δεν έμαθαν τίποτα από το πέρασμα της ολέθριας κυβέρνησης Bush και στρέφουν σήμερα το παράλογο μίσος τους κατά του νέου προέδρου.
Η φτωχή σε επιτυχίες δεκαετία, ωστόσο, ανέδειξε κάποιες προσωπικότητες οι οποίες συνδέονται με τους κύριους προβληματισμούς του πλανήτη, την οικονομία και το περιβάλλον. Ο βραβευμένος με Νομπέλ στα οικονομικά αλλά και σχολιαστής της επικαιρότητας Paul Krugman χαρακτήρισε την περασμένη δεκαετία «το μεγάλο μηδέν» (Νew York Times, 28/12/09). Μηδέν σε θετική ανάπτυξη, μηδέν σε πρόνοια για τις επερχόμενες καταστροφές και μηδέν στις ηθικές επιδόσεις πληθώρας ηγετών της επιχειρησιακής Αμερικής. Οταν το ρεπουμπλικανικό σύστημα απελευθέρωσε την οικονομία από τους παραδοσιακούς ελέγχους, επέτρεψε στους πιο επιτήδειους να τη λαφυραγωγήσουν. Θα είναι δύσκολη πια η επαναφορά της οικονομικής σκέψης στην πίστη προς το «αόρατο χέρι της αγοράς» που διορθώνει όλες τις δυσλειτουργίες του συστήματος. Ο Milton Friedman και ο Friedrich Hayek θα δυσκολεύονταν σήμερα να εξηγήσουν τις αλλεπάλληλες φούσκες που οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία σε κρίση διαρκείας. Και συμπληρώνει ο Krugman: «Και όσο για τους πολιτικούς και ιδιαίτερα τους Ρεπουμπλικανούς, τώρα που η πολιτική των φορολογικών απαλλαγών και της απελευθέρωσης της αγοράς (deregulation) μας οδήγησε στο σημερινό χάος, επανέρχονται με την ίδια συνταγή – φορολογικές περικοπές και απελευθέρωση της αγοράς».
Ανάμεσα στις Κασσάνδρες της επερχόμενης καταστροφής διακρίθηκαν δύο οικονομολόγοι βραβευμένοι με Νομπέλ: Ο Joseph Stiglitz (2001) υπήρξε σαν τον Σωκράτη, η αλογόμυγα για τους άλογους συγχρόνους του. Πιστεύει ότι οι αντιφατικές πληροφορίες προκαλούν τη δυσλειτουργία της αγοράς και ότι η παγκοσμιοποίηση δεν συμφέρει τις φτωχές χώρες. Προειδοποίησε μάλιστα τους Αμερικανούς ότι η άρση των ελέγχων της οικονομίας θα οδηγούσε στη σημερινή μεγάλη οικονομική κρίση. Ο Amartya Sen (1998) είναι ο Ινδός οικονομολόγος που πρώτος διαπίστωσε ότι η καλή ή η κακή διαχείριση των οικονομικών πόρων μετράει περισσότερο από την αφθονία ή την έλλειψή τους. Ο σημαντικός αυτός διανοητής των οικονομικών μας θυμίζει την αλφαβήτα της πολιτικής επιστήμης. Κάμποσοι απαίδευτοι ημέτεροι ηγέτες επαναλαμβάνουν την στερεότυπη πλέον αποστροφή: «Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» λες και πρόκειται για σύστημα με αυτόματο πιλότο. Ομως, το δημοκρατικό πολίτευμα είναι το πιο ευαίσθητο γιατί εξαρτάται απόλυτα από την αρετή των πολιτών. Οταν η αρετή εκπέσει, το σύστημα (κατά τον Αριστοτέλη) μεταλλάσσεται σε οχλοκρατία, ανομία και καταλήγει σε τυραννία. Μήπως βρισκόμαστε στην αρχή αυτής της μετάλλαξης;
Ο Sen και ο Stiglitz κατάρτισαν πρόσφατα έκθεση η οποία κάνει έκκληση στις κυβερνήσεις να περιλάβουν και μη οικονομικά κριτήρια στους στόχους της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού του Τρίτου Κόσμου.
Οι κύκλοι της οικονομίας, όσο μεγάλη διάρκεια και αν έχουν, έρχονται και παρέρχονται. Οι καταστροφές όμως στο φυσικό περιβάλλον είναι πιο μόνιμες και ίσως μη αναστρέψιμες.
Η ανθρωπότητα οφείλει χάριτες στον βραβευμένο με Νομπέλ (2002) Ινδό οικονομολόγο-περιβαλλοντολόγο, Rajendra Pachauri, ο οποίος πρόβλεψε ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών θα προκαλέσει πρωτοφανή μετακίνηση πληθυσμών στον πλανήτη. Ζήτησε δραστικές περικοπές στην έκλυση διοξειδίου του άνθρακα από τις ανεπτυγμένες χώρες, που είναι και οι κύριοι παραγωγοί ενέργειας, θεωρώντας ότι μόνο τότε η Κίνα θα δεχτεί να περικόψει τις δικές της εκλύσεις. Οφείλουμε επίσης πολλά στον διευθυντή της ΝASA, James Hansen, ο οποίος, παρά τις οδηγίες της κυβέρνησης Bush να μην κοινοποιεί τα ευρήματα της ερευνητικής του ομάδας σχετικά με τα επίπεδα διοξειδίου στην ατμόσφαιρα, έφερε τις δυσοίωνες διαπιστώσεις του για την κλιματική αλλαγή στη δημοσιότητα.
Και μια ευχάριστη είδηση. Στους 100 κορυφαίους παγκόσμιους διανοητές του 2009 (του έγκυρου Foreign Policy), φιγουράρει στην 50ή θέση ο κοινωνιολόγος της Ιατρικής, Νικόλαος Χρηστάκης του Πανεπιστημίου Harvard. Και του χρόνου περισσότερους!

Μένω στην Ευχάριστη είδηση