Archive for the ‘Σχόλια’ category

Τελετές μνησικακίας με ηθικά ερείπια

Ιουνίου 13, 2010

Γράφει ο Νίκος Ξυδάκης στην σημερινή Καθημερινή
Το πρόσωπο του Ακη Τσοχατζόπουλου στις εφημερίδες των περασμένων ημερών εικονίζει μια εποχή, και το τέλος της. Ο άλλοτε πανίσχυρος υπουργός και γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, μέλος τη τρόικας, στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, παρ’ ολίγον πρόεδρος του κόμματος, ο συμπαθής Beau Brummel με τον ακατάληπτο σοσιαλίζοντα λόγο, απολογήθηκε ενώπιον της Επιτροπής Διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ για το πώς απέκτησε τα πλούτη του και πώς συναλλάσσεται με υπεράκτιες εταιρείες. Το κόμμα του, το κόμμα που συνίδρυσε μαζί με άλλα ιστορικά μέλη το 1974, αφού τον άκουσε, αποφάσισε να αναστείλει την κομματική του ιδιότητα· να διώξει τον Ακη.

Ο 71χρονος πολιτικός εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες και τα μικρόφωνα για το τελευταίο του On, στο πεζοδρόμιο της Χ. Τρικούπη, εκεί όπου κάποτε παρλάριζε και χρησμοδοτούσε. Δεν έμοιαζε με τον συμπαθή γόη του παρελθόντος. Ηταν κουρασμένος, αδυνατισμένος, σουρωμένος, κατηφής. Δεν φορούσε γραβάτα, το πουκάμισό του ήταν ανοιχτό, φαινόταν ατημέλητος, παραιτημένος. Η φωνή του βγήκε βραχνή, ξέπνοη. Και το βλέμμα του… Το βλέμμα του ήταν θαμπό και άδειο, το βλέμμα ενός ανθρώπου που μόλις συνειδητοποίησε την ήττα, το βλέμμα ενός ανθρώπου που γέρασε απότομα και συρρικνώθηκε και άδειασε.
Μετά τα παλικάρια του εκσυγχρονισμού Μαντέλη και Τσουκάτο, Πασόκους του 1997 – 2004, το σύστημα ρίχνει κι άλλα κόκαλα στο αγριεμένο πλήθος, ρίχνει τον Ακη, θεμέλιο του ΠΑΣΟΚ για τρεις δεκαετίες. Το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου δεν περιμένει πια τον εισαγγελέα, τι θα πει, τι θα βρει· σπεύδει να ξεσαβουρώσει, σπεύδει να εξευμενίσει την πάνδημη οργή, πετάει ό,τι του είναι περιττό. Πετάει κόκαλα στο αγριεμένο πλήθος που καταδιώκει μανιασμένο το σύστημα, μήπως και κερδηθεί λίγος πολύτιμος χρόνος, μήπως και η προσοχή αποσπαστεί από τη θύελλα που έχει ξεσπάσει, από την απειλή φτώχειας και αποκλεισμού, από την αίσθηση ομηρίας, από το θαμπό παρόν και το δυσοίωνο μέλλον.
Το πλήθος ορμάει στο κόκαλο, αλλά πολύ γρήγορα αποστρέφει το πρόσωπό του. Δεν χορταίνει με κόκαλα, δεν χορταίνει με ξοφλημένους και καμένους, με ό,τι έχει ξεφωνηθεί. Tο πλήθος θα μείνει πεινασμένο και αγριεμένο. Και θα φερμάρει και θα αλυχτάει, όλο και περισσότερο, όσο θα σφίγγει ο κλοιός της επισφάλειας.
Tο επόμενο γεύμα θα είναι δημοσιογράφοι. Η λίστα με τους (πενήντα, εξήντα;) δημοσιογράφους που πήραν δώρα από τη Siemens. H λίστα ακούστηκε αλλά δεν εμφανίστηκε δημοσίως. Από μέιλ σε μέιλ κι από στόμα σε στόμα όμως κυκλοφορούν ονόματα, φήμες, πληροφορίες. Συνεχείς μικροδόσεις δηλητήριου, τόσο όσο να σβήνει η δίψα του κοινού, τόσο όσο να μην σκοτώσει τον ασθενή. Ο Τάδε πήγε ταξίδι VIP με έξοδα της εταιρείας, ο Δείνα πήρε δώρο οικοσκευή, ο άλλος έλαβε δώρο σε ρευστό. Η λίστα κρέμεται πάνω από κεφάλια αδίκων και δικαίων, πάνω από την τιμή ενός επαγγελματικού κλάδου, που θα στολιστεί πάλι εν χορώ «αλήτες, ρουφιάνοι» κ.λπ., κρέμεται σαν χατζάρα πάνω από την αξιοπιστία των μήντια, που διαμεσολαβούν και κανονίζουν.
Ολοι εναντίον όλων. Υπό το φάσμα της κλιμακούμενης χρεοκοπίας, όλοι φημολογούν εναντίον όλων, η κοινωνία ποτίζεται ώς το μεδούλι από μνησικακία, εχθρότητα, φθόνο, μοχθηρία, εκδίκηση. Κι όσο ποτίζεται, τόσο ερεθίζεται και ζητάει κι άλλο. Η μνησικακία φουντώνει μόνη της, αυτοτροφοδείται.
Οσο αντικρίζει ηττημένα βλέμματα, θρασείς επίορκους και δωρολήπτες, πολιτικά ερείπια, η κοινή αγριότητα θα ζητάει κι άλλα, κι άλλα. Το σύστημα θα απαντά, θα ρίχνει κόκαλα και κορμιά στην αρένα. Ποιο το κέρδος από τούτη την ασύντακτη, σπασμωδική πτωματοφαγία; Κανένα ουσιώδες. Η φυσική εξόντωση προσώπων ήδη καταβαραθρωμένων ηθικά ικανοποιεί τη δίψα για τιμωρία και εκδίκηση, αλλά θέτει εκτός εστίασης τα πιο φλέγοντα προβλήματα, τις δομικές ανωμαλίες ενός συστήματος που αναπαράγεται τρώγοντας σάπια μέλη.
Η δίκη και η καταδίκη των καταχραστών είναι αναγκαία. Αλλά δεν είναι αρκετή. Η δικαστική εκκαθάριση του πολιτικού βίου α λα ιταλικά θα σαρώσει τα ήδη ερείπια· ίσως καταλήξει σε κράτος δικαστών, ίσως οδηγήσει σε εξαφάνιση των υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών, ίσως οδηγήσει σε μπερλουσκονισμό και Παλινόρθωση, ίσως σε νέες μορφές αυταρχισμού. Πολύ δύσκολα όμως μπορούμε να διακρίνουμε πώς μπορεί ο αυτοκανιβαλισμός του συστήματος να δράσει χειραφετητικά και να οδηγηθούμε σε αναγεννημένο κράτος δικαίου. Οι ελεύθερες κοινωνίες δεν τρέφονται με πτώματα.

Advertisements

H Ατάκα της Μαζαράκου

Ιουνίου 12, 2010

Bρε ΟΥΣΤ με τους πολιτικούς
το θέμα τους »μπανάλ»
ασχοληθείτε σήμερα
μόνο με Μουντιάλ!
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ! παιδιά
τη μπάλα σαν κλωτσάτε
σκεφτείτε τους πολιτικούς
κι αλύπητα βαράτε!!!

Θύματα

Ιουνίου 11, 2010

Διαβάζω στο ιστιλόγιο του Νίκου Δήμου doncat
Ένας φανατικός Έλληνας εθνικιστής (ο και Ελληνάρας αποκαλούμενος) συνδυάζει συνήθως δύο ιδιότητες: είναι τουρκοφάγος και αντισημίτης
Φαντάζομαι το δίλημμα αυτού του ανθρώπου μπροστά στην τελευταία τραγική ιστορία στα ανοιχτά της Γάζας.
Βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στον αντισημιτισμό και το «προαίωνιον μίσος».
Το αξίωμα «όποιος σκοτώνει Τούρκους είναι καλός» (γι αυτό άλλωστε βοηθήσαμε στην Σερμπρένιτσα – για τούρκους λογιάζαμε τους Βόσνιους) πόσο ισχύει όταν οι φονιάδες των Τούρκων είναι Εβραίοι; Ανατρέπεται;
Είναι δυνατόν να διαδηλώνουμε υπέρ των Τούρκων (και μάλιστα φανατικών ισλαμιστών;).
Προς στιγμήν το κάνουμε βέβαια (και σωστά – κάθε δολοφονία είναι ολέθρια).
Αλλά προσοχή Ελληνάρες: όχι για πολύ. Αλλιώς παίζετε το παιχνίδι του πονηρού Νταβούτογλου και της τουρκικής διπλωματίας που έστησε παγίδα στους Ισραηλινούς.
Αναρωτιέμαι μάλιστα πώς την πάτησαν. Για πολλά έχουν κατηγορηθεί οι Εβραίοι, αλλά όχι για βλάκες. Ακόμα και οι φανατικότεροι εχθροί τους παραδέχονται την εξυπνάδα τους – και μάλιστα, λόγω αυτής, τους θεωρούν επίφοβους.
Φαίνεται όμως πως υπάρχουν και Εβραίοι βλάκες, που προς στιγμήν κυβερνούν το Ισραήλ. Έτσι επαλήθευσαν την κυνική ρήση του Ταλλεϋράνδου: «ήταν κάτι περισσότερο από έγκλημα – ήταν σφάλμα».
Σκότωσαν εννέα ανθρώπους, τραυμάτισαν περισσότερους και έστρεψαν την παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον τους. Όχι πως είχαν πολλούς φίλους – τώρα δεν θα έχουν κανένα. Ακόμα και οι ΗΠΑ καταδικάζουν. Το Εβραϊκό λόμπι μπορεί να επηρεάζει αλλά όχι και να αντιστρέψει μία τέτοια αντίδραση.
Όσο ισχυρό κι αν είναι ένα κράτος – δεν μπορεί να τα βάλει με όλο τον κόσμο…

Y. Γ. Και στο τέλος τα παιχνίδια προπαγάνδας των μεγάλων και των πονηρών τα πληρώνουν οι μικροί κι ανώνυμοι – όπως τα φτωχά θύματα αυτής της συμφοράς…

…ένα βράδυ με σχεδόν πανσέληνο.

Η γελοιογραφία της Καθημρινής

Μαΐου 17, 2010


Λέτε με αυτό τον τρόπο να πενθεί η Καθημερινή τη απώλεια του Εκδότη της Αντώνη Καρκαγιάννη. Το σκίτσο έγινε από τον Ηλία Μακρή

Ζορμπάς με Καγιέν

Μαρτίου 12, 2010

Διαβάζω στο ιστολόγιο του Νίκου Δήμου ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την άποψη των ξένων για τους νεοέλληνες. Αν θέλετε να το δείτε κάνετε κλικ εδώ

Νοσοκομεία και κόμμα

Μαρτίου 10, 2010

Διαβάζω στην σημερινή καθημερινή και προσυπογράφω χωρίς ενδοιασμό τα ακόλουθα:
«Ορισμένοι πολιτικοί επιμένουν να μην καταλαβαίνουν τι θα πει δημόσιο χρήμα και θέσεις ευθύνης. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η κυβέρνηση είναι να περιστείλει την απίστευτη σπατάλη και διαφθορά στα νοσοκομεία. Θα περίμενε κανείς πως, για τα κρίσιμα τουλάχιστον νοσοκομεία, θα επέλεγε τους άριστους με τεχνοκρατικά κριτήρια. Κατά κοινή, όμως, ομολογία η πλειονότητα των υποψηφίων που επελέγησαν, με μεγάλη μάλιστα καθυστέρηση, προήλθαν από εισηγήσεις και διασυνδέσεις κομματικών στελεχών. Τι να περιμένει όμως κανείς, όταν σε ένα τόσο κρίσιμο υπουργείο διορίζονται πολιτικοί οι οποίοι ουδέποτε έχουν εργασθεί εκτός κομματικού περιβάλλοντος;»
Νομίζω ότι η 35χρονη νοσοκομειακή θητεία μου, μου το επιτρέπει

Ανθίμου πολιτικές απόψεις

Φεβρουαρίου 3, 2010

Αυτό που δεν καταλαβαίνω ως Έλλην φορολογούμενος γιατί πρέπει κάθε Κυριακή να υφίσταμαι τον ρατσιστικό πολιτικό λόγο του κ Ανθίμου. ΑΝ ο σεβασμιότατος, και τον αποκαλώ έτσ, διότι κατά την εκκλησιαστική τάξη ούτως πρέπει να αποκαλείται εκτός της επαρχίας του θέλει να πολιτικολογεί από τηλεοράσεως ας το κάνει με δικά του έξοδα και όχι δικά μου. Δέστε και σχετικό σχόλιο στην Athens Voice